Menu
Sluiten

Column Anne in De Moanne

1 maart 2021

Anne Graswinckel schreef in haar column in De Moanne (in breed en kreatyf poadium foar aktuele en skôgjende bydragen oer kultuer en de keunsten yn en om Fryslân) over cultuureducatie.

 

Hoe ik mijn hart verloor in Friesland

Al sinds lang, volgens sommigen zelfs sinds mensenheugenis, zet ik mij in voor rijke cultuureducatie in Friesland. En dan vooral aan de verbinding tussen (moeder) taal, kunst en cultuur.
Ik, hikke en tein yn Oerisel, verloor mijn hart aan het Fries toen ik bij Tryater werkte en daar tweetalig werd. Ik geef het eerlijk toe. Ik schrijf liever in mijn moedertaal. Maar ik voel wat je bedoelt als het over tweetaligheid gaat. Over hoe mijn Nederlands snel naar voren kruipt als ik vol emotie schiet. Over dat ik liever Fries spreek, tegen degene waar ik in het Fries mee begon. En dat ik echt verbaasd ben als mensen mij vragen waarom ik geen Fries spreek tegen mijn dochter.

Mijn hart ging open toen ik theaterles gaf op een kleine school ergens in noardeast en een klein jongetje tegen me zei: “Mei ik echt Frysk prate tsjin juf? No kin ik einliks sizze wat ik fiel. Dat mei oars noait op skoalle”.
Dat raakte mij diep, en maakte mij fanatiek. Ik ben steeds zoekend naar creatieve verbindingen om daar nieuwe verhalen van te bakken. Want zoals dat jongetje, trof ik veel kinderen op scholen die genoten van het kijken naar een voorstelling. Die helemaal losgingen in de theaterles. Jongetjes die vol overgave een onderwaterdans deden op tingeltangelmuziek. Kinderen, die een prachtig, tranentrekkend verhaal vertelden.
En dat de meesters en juffen dan aan het eind van die les aangedaan vertelden dat dit kind anders nooit een mond open trok.

Als ik het in een plan moet schrijven staat daar altijd een beetje stoerig: ‘(Moeder)taal geeft expressie aan je verhaal en laat je woorden te vinden in de wereld. Cultuur is alles wat jou met anderen, de mienskip en de wereld verbindt. Kunst verrijkt je met verbeelding, laat je anders kijken en denken.
Maar ik bedoel natuurlijk dat kinderen zich thuis voelen in zichzelf, door rijk te worden in meerdere talen. Dat ze zich breder kunnen uitdrukken door te dansen en te spelen. Op een muziekinstrument, met verf of met hun lijf. En dat is wat de wereld nodig heeft. Kunnen zeggen wat je voelt. Dat die verbinding je veerkracht en balans geeft. En bewustzijn over wie je bent in deze omgeving, met oog voor de wereld. Dat maakt je rijk.

Ik verloor mijn hart, aan de cultuureducatie in Friesland.

 

Anne M.H. Graswinckel is kunst- en verhaleneducatiemaker.